Pers over Contraplan
Interview Contraplan 1
Interview Contraplan 2
|
|
Contraplan
Er zijn enorme cultuurverschillen, soms onoverbrugbaar. In Contraplan beschrijft Vonk hoe de strijd tussen de twee kampen in de wereld zich vertaalt naar een stad als Amsterdam. Waartoe cultuurverschillen en eeuwenlange wrijving kunnen leiden. Vonk: “Het zijn twee culturen die haaks op elkaar staan en botsen vanuit de historie. Dat kan ik begrijpen. Maar dat die verschillen kunnen leiden tot terroristische daden, begrijp ik absoluut niet. Het fanatisme om te moorden kan ik me totaal niet indenken. Ook niet uit naam van Allah. Ik heb niets met die hele hang naar godsdienst. Ik ben niet bang dat mijn boek kwaad bloed zal zetten in het land. Ik schrijf openlijk en hard over zowel allochtonen als autochtonen.”
|
Voordat Vonk daadwerkelijk begon met schrijven, wist hij al maanden dat hij iets met dit onderwerp wilde gaan doen. “Ik heb veel tijd gestoken in research, ik verzamelde krantenartikelen en zat urenlang op internet te zoeken naar informatie. Interviews met moslimstrijders, imams die openlijk spraken op televisie, de felle retoriek in moskeeën. Ik verzamelde alles, ook om me het jargon eigen te maken. Dat is heel belangrijk. De sfeer in Amsterdam-Oost ken ik goed, daar heb ik zelf jarenlang gewoond. Een boek over terrorisme inspireerde me bij de keuze voor de namen van de hoofdpersonen. Die moeten wel horen bij de landen waaruit zij kwamen. Uiteindelijk had ik ongelooflijk veel materiaal, dat ik echt heb moeten laten bezinken voor ik begon.”
In Contraplan zit veel actie, als lezer vlieg je door deze passages. Buiten de hoofdlijn van het verhaal, heeft elke hoofdpersoon nog een eigen, diepere verhaallijn. Het plan is weliswaar het belangrijkst, maar tussen de regels door speelt er heel wat meer. Undercoveragent Bruce Keller kampt met het verdriet om zijn overleden én overspelige vrouw, Lud weet niet wat ze met haar demente vader aan moet, de zeventienjarige Katja is opstandig op school omdat ze niet goed weet of ze nou ze verliefd is op een van haar leraren, of hem juist haat. De verschillende verhaallijnen in Contraplan zijn in verschillende stijlvormen geschreven. Handig voor de lezers, want hoofdpersonen zijn zo prima te onderscheiden. Vonk schrijft in de derde persoon en ook in de ik-vorm. “Lud Ax heb ik in dagboekvorm gedaan. Heerlijk om te doen. Ik heb geprobeerd om niet alleen stijlvormen af te wisselen, maar ook het woordgebruik per persoon te veranderen. Ik werk intensief aan de taal in mijn boeken, aan de dialogen. Als een zin me niet bevalt, kan ik er gemakkelijk een uur over nadenken. Omdat ik me achter de computer niet goed kan concentreren, schrijf ik alles met de hand, met een vulpen. Pas als een hoofdstuk af is, tik ik het uit. En dan volgen er nóg eindeloze vellen met verbeteringen. Mijn vrouw leest altijd de eerste versie en daar heb ik veel aan, moet ik zeggen. Ik heb nogal de neiging om veel te hard te schrijven, met veel gevloek en getier. Al haalt zij er heel wat uit, er blijft nog genoeg over.”
Vonk begon ooit als romanschrijver. In 1998 stapte hij over op politiethrillers en inmiddels is dus zijn tweede politieke thriller af. “Langzaam ga ik weer terug naar mijn romans. Ik ben namelijk geen echte thrillerschrijver. Het verbaast me altijd wat die auteurs kunnen produceren, het ene boek na het andere. Dat lukt mij niet. Ik ben al wel aan het nadenken over een volgend boek. Dat wordt waarschijnlijk een psychologische thriller. Een griezelig boek, maar zonder geheime agenten en rechercheurs. De zieke geest van de hoofdrolspeler zit al in mijn hoofd.”
|
|
